"Όλα Καλά θα πάνε"……

 Μια Μικρή Δραματική Ιστορία..

"Όλα Καλά θα πάνε"……

 http://www.youtube.com/watch?v=iLi_osYNsOU

Ήσουν εκεί πέρα με έβλεπες που σε κοιτούσα… Έπινες το ποτό σου ενώ ταυτόχρονα μου έριχνες κλεφτές ματιές… Ήξερα πως εσύ είχες κάτι το διαφορετικό…! Συνέχισες να με κοιτάς και εγώ ανταπέδιδα. Περάσαμε την νύχτα μας μιλώντας για τις ζωές μας.. Και εγώ το μόνο που νόμιζα αρχικά ήταν πώς ήθελες μου κάνεις έρωτα και να με παρατήσεις σαν τις άλλες. Ήσουν όμως ακριβώς αυτό που αισθανόμουν..Κάτι σαν εξαίρεση. Πίστευα πως θα σε άλλαζα αν ήσουν. Και όμως με έκανες να τα ξεχάσω όλα αυτά και με έκανες να αισθανθώ τόσο όμορφα. Τις επόμενες μέρες βγαίναμε κανονικά. Ήσουν πλέον το αγόρι μου στην κυριολεξία. Με τον καιρό μου εξομολογήθηκες πράγματα που δεν είχες πει σε κανέναν. Σου έλεγα και εγώ τα δικά μου, και μαζί αντιμετωπίζαμε όλα μας τα προβλήματα. ! Περάσαμε τα όρια της κάθε πράξης.. Κάναμε έρωτα για πρώτη φορά.. Ήσουν τόσο γλυκός και εγώ τρυφερά ρούφαγα τον ερωτά σου σαν το σφουγγάρι μέσα στην ψυχή μου. Με κοίταξες στα μάτια και μου είπες το πρώτο «Σ’ αγαπάω» …! Μια λέξη πολύ μεγάλη γεμάτη νόημα. Με έκανες ευτυχισμένη.. !Συνεχίσαμε να είμαστε μαζί.. Ήμασταν το πιο γνωστό ζευγάρι του Λυκείου. Όλοι μας θαύμαζαν. Ο Αδερφός σου καμάρωνε για την σχέση μας..  έλεγε και ξανάλεγε πώς θα ήθελε μία σχέση σαν την δικιά μας. Μεγαλώσαμε. Παλέψαμε. Νιώσαμε την λέξη «ανεξαρτησία» ήμασταν ελεύθεροι και κάναμε τα πάντα μαζί! Με προστάτευες. Ήσουν ο Ήρωας μου… Κάτι που δεν υπάρχει αυτές τις μέρες. Αγοράσαμε το δικό μας σπίτι… έμεινα έγκυος στο πρώτο μας παιδί. Ήσουν τρισευτυχισμένος. Χαμογελούσες και ο κόσμος γέμισε ευτυχία και γαλήνη. Ήμουν τόσο περήφανη που σε είχα βρει την κατάλληλη στιγμή…! Το παιδί μας έκανε τα πρώτα του βήματα ενώ παίζατε μαζί και η πρώτη λέξη που είπε ήταν «σ’ αγαπάω». Περάσαμε άσχημες καταστάσεις… ευχάριστες αναμνήσεις.. φτάσαμε στην ηλικία που ήταν κάποτε οι δικοί μας γονείς. Ήμουν έγκυος στο τρίτο μας παιδί… Είχαμε τσακωθεί..πράγμα που γινόταν τώρα τελευταία.. Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον όπως παλιά..! ¨Έφευγες σε έψαχνα σαν τρελή.. γύρναγες τα ξημερώματα και εγώ έκλαιγα κρυφά κάτω από τα σκεπάσματα. Ήξερα πλέον πως η σχέση μας είχε γίνει αυτό ακριβώς που δεν ήθελα ποτέ. Σαν τους γονείς μου! Κάθε βράδυ τα ίδια και τα ίδια. Μια μέρα τσακωθήκαμε πολύ άσχημα. Βγήκα έξω να κλάψω… είχαμε κόσμο στο σπίτι. Εσύ έτρεξες πίσω μου να μου ζητήσεις συγγνώμη για όλα. Μου έσπασαν τα νερά… έτρεχαν όλοι πανικόβλητοι για να με πάνε στο νοσοκομείο. Ενώ εσύ θα ερχόσουν με το αμάξι για να πάρεις τα λεφτά….
Αργούσες… εγώ ούρλιαζα από πόνο. Δεν ήταν κανείς εκεί να μου πεί.. «ηρέμησε θα πάνε όλα καλά» όπως παλιά που μου κράταγες το χέρι και με αγκάλιαζες… Έκλεισα τα μάτια μου για μια τελευταία σπρωξιά… και είδα την μητέρα μου που μιλούσε στο τηλέφωνο κλαίγοντας…! Έσπρωξα με δύναμη και ο γιατρός με κοίταξε δυσαρεστημένος λέγοντας μου «λυπάμαι»…. Η μάνα μου με κοίταξε, ενώ ένα δάκρυ κύλησε στο πρόσωπο της… Φοβήθηκα.. Με πήγαν στο δωμάτιο.. Άνοιξα το κινητό μου και σε πήρα τηλέφωνο. Ήταν κλειστό… Ανησυχούσα…. Έκλαιγα για αυτό που συνέβη… όμως που να ήξερα πώς έπασχες από καρκίνο και πάνω στον πανικό σου λιποθύμησες την ώρα που οδηγούσες μέσα στο αμάξι….
Κοίταξα το ρολόι… Είχε πάει 4… σε ξαναπήρα τηλέφωνο. Ήταν κλειστό. «Σήκωσε το!!!!!» ούρλιαζα. Η μητέρα μου μπήκε μέσα με βουρκωμένα μάτια. Μου ανακοίνωσε τα νέα. Την κοίταξα χωρίς να πω τίποτα. Έκλεισα τα μάτια μου και προσευχήθηκα πως δεν είναι αλήθεια… πως ζεις.. Ούρλιαζα… σηκώθηκα από το κρεβάτι μου και έτρεχα σαν τρελή μέσα στους διαδρόμους φωνάζοντας Στίβ… Στίβ….. Στίιιιιιιιιιβ!
Γύρισα σπίτι..Ήταν άδειο χωρίς την ύπαρξη σου σε αυτό. Όλα ήταν όπως τα αφήσαμε… Η Κολωνία σου μύριζε ακόμα μέσα στο μπάνιο.. Και οι φωτογραφίες από τον γάμο μας εκεί στο κομοδίνο να μου θυμίζουν εσένα. ! Όλα ήταν άδεια. Η πόρτα άνοιξε…
«Μαμά…… που είναι ο μπαμπάς?» ρώτησαν και τα 2 μαζί…..
«Πήγε ένα ταξίδι και θα έρθει…» είπα και ένα δάκρυ κύλησε το πρόσωπο μου… ενώ αγκάλιασα σφιχτά και τους 2.

«Στίβ θα σε αγαπώ για πάντα όπου και αν είσαι…» είπα καθώς ήμουν στο νοσοκομείο γεμάτη καλώδια και σιγά σιγα οι χτύποι της καρδιάς μου τελείωναν….

-Στίβ??

-έλα ηρέμησε… όλα καλά θα πάνε…(είπε και μου έδωσε το χέρι του)

-Σε αγαπώ.
-κ εγώ….(είπε και του έδωσα το χέρι μου και φύγαμε μακριά………….)

                                THE END

by Λίζα Α.